... เกริ่นก่อนซักนิด ,, เรื่องนี้มันเกิดขึ้นมาจาก ขณะที่ผมขึ้นรถประจำทางสายหนึ่งอยู่นั้น
 
ที่นั่งเยื้องเยื้องผมจะเป็นที่นั่งของน้องผู้หญิงคนหนึ่งตัวเล็ก (เธอนั่งข้างแม่ของเธอ)
 
ผมดูจากท่าทางแ้ล้วร่างกายเธอน่าจะผิดปกติอยู่ไม่มากก็น้อย
 
ในมือเธอมีตุ๊กตา ขนนุ่มนุ่ม สีเทาเทา เก่าเก่า ตัวหนึ่ง เธอกอดมันแน่น ราวกับไม่ยอมให้ใครแตะต้อง ,,
 
 
 
 
... ผมเห็นดังนั้นก็จดบันทึกไว้ซะหน่อย ผมชอบความรักที่เธอมีให้กับตุ๊กตา
 
ซึ่งตุ๊กตาก็เปรียบเสมือนตัวแทนของมนุษย์
 
ความรักที่เธอมอบให้มัน
 
ก็คงจะไม่ต่างอะไรกับความรัก ที่มนุษย์ส่วนใหญ่มอบให้แก่กัน หรือบางที มันอาจจะเหนือกว่าด้วยซ้ำไป
 
 
 
 
... และเมื่อเริ่มบันทึก เริ่มเขียนไปเรื่อยเรื่อย มันก็เริ่มยาวขึ้น กินหน้ากระดาษไปสองหน้าครึ่ง 
 
ผมเลยเกิดไอเดีย อยากเขียนเรื่่องสั้นขึ้นมา โดยยังคงเค้าโครงเรื่องเดิมเอาไว้
 
แล้วแต่งเติมเสริมเรื่องเข้าไป ให้ดูน่าสนใจมากยิ่งขึ้น {ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะมีคนสนใจมันหรือเปล่า 555}
 
 
เอาเป็นว่า ... ลองอ่านดูแล้วกันนะครับ ถ้าชอบ หรือ ไม่ชอบ ยังไงก็คอมเมนต์บอกกันไว้ได้ครับ ^^ 
 
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
{ภาพประกอบจาก Google ครับ}
 
 
 
 
... แสงแดดกล้าสีส้มแดงในยามบ่าย ถูกกรองให้จางลงด้วยกระจกหน้าต่างของรถประจำทาง
 
เสียงแซ่เซ็งของผู้คนหลากสถานะ ดังกลบเสียงเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ได้สนิท ,,
 
 
 
ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เธอกำลังหลับอยู่ภายใต้อ้อมกอดของผู้เป็นแม่ ...
 
 
" ตาฉันหลับ
ปากฉันยิ้ม
ใจฉันสุข " ^^
 
 
ในอ้อมกอดของแม่ คือร่างของเด็กหญิง นอนหลับอย่างสงบนิ่ง 
 
... และเช่นกัน ...
 
ในอ้อมกอดของเด็กหญิง มีตุ๊กตาขนนุ่ม สีเทา ตัวเดิม ที่คอยอยู่ใกล้ ๆ เธอเสมอมา ...
 
 
 
" ตัวฉัน
นอนกอดตุ๊กตา
ใจฉันสุข " ^^
 
 
 
... หลากกิจกรรมดำเนินไปพร้อมกับการเดินทาง
 
คุณน้าคนนั้นนอนกรนเสียงดัง
 
คุณป้าคนนั้นอ่านหนังสือ
 
คุณพี่คนนั้นฟังเพลงอย่างสบายใจ
 
ส่วนฉันยังคง "นอนกอดน้องตุ๊กตา" ^^ 
 
 
 
 
... การเดินทางกัดกินเวลายาวนาน  รถเคลื่อนผ่านเมืองใหญ่  ผ่านทุ่งหญ้า  
 
ผ่านท้องฟ้า  ผ่านป่าเขา ... ทุกคนหลับไหลเพื่อรอเวลาถึงจุดหมาย
 
 
 
 
 
 
 
... แต่ทันใดนั้น !! ...
 
 
 
 
 
"ปัง ! ปัง ! ปัง !" 

 
 
... สิ้นเสียงคำราม คุณน้ากระเป๋ารถล้มลง กระบอกเงินร่วงลงพื้น 
 
เศษเหรียญกลิ้งกระจัดกระจาย  คุณลุงชุดดำท่าทางหิวกระหาย
 
ก้มลงเก็บด้วยอาการน้ำลายสอ !!
 
 
 
... ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นเสียงอะไร แต่เสียงนั้นมันดังพอที่จะปลุกทุกคนให้ตื่นจากภวังค์แห่งความฝัน
 
และมาเจอกับความจริงที่เป็นไปในขณะนี้ ทุกคนกรีดร้องด้วยความกลัว  
 
 
...รวมถึงฉัน...
 
ฉันไม่รู้ว่าทำไม ?  ทำไมถึงร้องไห้ ?
 
ฉันแค่ตกใจ  ตกใจที่บรรยากาศรอบข้างมันเปลี่ยนไป ไม่เหมือนเดิม ,,,
 
 
 
 
... แม่กอดฉันแน่น แน่นกว่าที่เคย  แล้วอุ้มฉันไปรวมกับคนอื่น ๆ ที่เบาะสุดท้ายด้านหลังรถ
 
ตามคำสั่งของคุณลุงชุดดำคนนั้น  
 
 
ฉันไม่เข้าใจ ,, ?
 
 
... แต่ฉันยังคงร้องไห้จ้า ดูเหมือนคุณลุงจะไม่ชอบใจที่ฉันร้องไห้
 
คุณลุงชุดดำหันมาตวาดใส่ฉัน และย่างก้าวเดินฉับๆ
 
 
 
ตรงเข้ามา !
 
 
 
 
ตรงเข้ามา !
 
 
 
 
ตรงเข้ามาที่ฉันและแม่ยื่นอยู่  !!
 
 
 
 
 
 
เขาเงื้อปืนกระบอกสีดำขึ้นเหนือหัว !!!
 
 
 
ฉันกลัว ฉันหลับตาปี๋ ~ 
 
... ทุกอย่างมืดลง ฉันรู้สึกได้แค่ว่าตัวฉันหมุน  หมุนเร็วมาก และหยุดลง เมื่อสิ้นสุดเสียง...
 
 
 
"พลั่ก !!"
 
 
 
...ร่างฉันหล่นลงไปที่พื้นรถ  แม่สลบไป  ฉันนั่งกองอยู่กับพื้น  ฉันยังคงร้องไห้
 
คุณลุงชุดดำกำลังลากแม่ของฉันออกไปจากทางเดินของเขา ,, 
 
 
" ไม่เอานะ ไม่เอานะ ฉันจะอยู่กับแม่ "
 
 
 
 
 
...ทุกคนยังคงกรีดร้อง บางคนพยายามดึงฉันไม่ให้คลานเข้าไป 
 
" ฉันไม่ยอม  ฉันไม่เอา  ฉันจะอยู่กับแม่ "
 
 
 
...ขณะนั้นฉันเห็นหลายสิ่งเกิดขึ้น 
 
ฉันเห็น ... คุณน้าคนนั้นถอดนาฬิกาสีทอง วางไว้กับพื้นด้วยน้ำตา
 
ฉันเห็น ... พี่ผู้ชายคนนั้น วางกระเป๋าสตางค์ไว้ข้าง ๆ กับโทรศัพท์มือถือสี่เหลี่ยมของเค้า
 
ฉันเห็น ... คุณลุงชุดดำดูพอใจกับทรัพย์สินที่กองอยู่ตรงหน้า
 
 
 
...แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันพยายามมองหาแล้ว ... ไม่เห็น ...
 
 
 
"น้องตุ๊กตาของฉัน" ? 
 
ตุ๊กตาสีเทา ขนนุ่ม ของฉันหายไปไหน ? 
 
 
 
 
... ฉันร้องไห้หนักขึ้น  สอดส่ายสายตามองหา "น้องตุ๊กตา" ของฉัน
 
 
 
"เธออยู่ไหน ส่งเสียงบอกฉันทีสิ"
 
"เธอไปอยู่ตรงไหนกันนะ ?"  // เสียงเหล่านี้ก้องอยู่ในหัวของฉัน
 
 
 
 
... ฉันร้องไห้ออกมา น้ำตาที่รินไหลบดบังทัศนียภาพที่ฉันพยายามมอง
 
การมองของฉันพร่ามัวเหมือนกล้องที่ยังไม่โฟกัส 
 
 
 
 
... เช่นเดียวกันกับทุกคนบนรถ  เสียงร้องไห้ระงมดังไปทั้งคันรถ แต่ก็ยังดังไม่เท่ากับ
 
เสียงหัวเราะด้วยความพึงพอใจของคุณลุงชุดดำ 
 
 
 
" ฉันยังคง
มองหา
น้องตุ๊กตาของฉัน " T T"
 
 
 
 
 
 
 
"เอี๊ยยยยยดดดดด ~ โครมมมม !!! " 
 
 
 
 
... ทุกเสียงเงียบลง  ทุกคนกลิ้งระเนระนาดไปคนละทาง ไม่พ้นแม้แต่คุณลุงชุดดำคนนั้น
 
ฉันหยุดตั้งสติซักพัก ก็รู้สึกมีลมพัดเย็นเข้าที่ใบหน้า ผมหน้าม้าของฉันปลิวเปิดขึ้นไปตามแรงลม
 
ฉันลืมตา ... และก็ได้พบกับสิ่งที่ฉันร้องไห้ตามหา 
 
 
" น้องตุ๊กตาของฉัน " ^^
 
 
เธอนอนคว่ำหน้าอยู่ที่บันใดขั้นแรกของทางลงรถ ขนสีเทา เก่า ๆ มอ ๆ ของเธอพลิ้วไหวไปตามแรงลม
 
เช่นเดียวกันกับผมหน้าม้าของฉัน ...
 
 
"ฉันพบเธอแล้ว " รอยยิ้มพลันผลุดขึ้นอีกครั้ง" ^^
 
 
.
 
 


.
 
 
 


.

"ปัง !! ปัง !! ปัง !! "   ฉันตกใจหลับตาปี๋  ~
 
 
... ฉันเห็นคุณตำรวจชุดดำหลายคน กรูขึ้นมาบนรถ  
 
ทุกคนแต่งกายด้วยชุดรัดกุม ใส่แว่นตาสีดำมองไม่เห็นแววตา
 
ที่ไม่รู้ว่าอ่อนโยน หรือ แข็งกร้าว !!
 
 
 
... มีคนหนึ่งเข้ามารวบตัวคุณลุงชุดดำที่ล้มลงจมกองเลือดอยู่กับพื้น
 
ขณะนี้ฉันรู้ึสึกได้ถึงความปลอดภัย
 
เมื่อคุณตำรวจเริ่มเข้ามาดูแลคนอื่น ๆ ที่อยู่บนรถ
 
 
...ป้าคนนั้นเป็นลมล้มพับไป
 
...น้าคนนั้นกลัวจนไม่ได้สติ
 
... พี่คนนั้นร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว
 
.
 
.
 
.
 
 
... แต่ฉันไม่เป็นไร ^^  ตอนนี้ฉันขอแค่มี . . .  เอ๊ะ !!? 
 
 
"น ... น้องตุ๊กตาของฉัน ? "